Diabetes Insipidus

کلمه‌ی diabetes insipidus در زبان فارسی به «دیابت بی‌مزه» ترجمه می‌شود.

دیابت بی‌مزه یا diabetes insipidus یک بیماری نادر است که با مشکلاتی در تنظیم تعادل آب بدن مشخص می‌شود و هیچ ارتباطی با دیابت شیرین (diabetes mellitus) که به بیماری قند معروف است، ندارد. برخلاف دیابت قند که ناشی از مشکلات در کنترل قند خون است، دیابت بی‌مزه ناشی از نقص در عملکرد هورمون ضد ادرار یا اختلال در پاسخ کلیه‌ها به این هورمون است.

این بیماری باعث می‌شود کلیه‌ها نتوانند آب بدن را به درستی حفظ کنند و در نتیجه فرد مبتلا مقدار زیادی ادرار رقیق و بی‌رنگ دفع می‌کند. این حالت منجر به احساس تشنگی شدید و نیاز مکرر به نوشیدن مایعات می‌شود تا کم‌آبی بدن جبران شود. اگر درمان نشود، دیابت بی‌مزه می‌تواند به کم‌آبی شدید بدن و عوارض ناشی از آن منجر گردد.

دیابت بی‌مزه به دو نوع اصلی تقسیم می‌شود: نوع مرکزی (central diabetes insipidus) که ناشی از کاهش یا فقدان هورمون ضد ادرار (وازوپرسین) در مغز است و نوع نفروژنیک (nephrogenic diabetes insipidus) که به دلیل ناتوانی کلیه‌ها در پاسخ به این هورمون ایجاد می‌شود. تشخیص دقیق نوع بیماری اهمیت بالایی دارد زیرا نوع مرکزی معمولاً با داروهای جایگزین هورمون قابل کنترل است، اما نوع نفروژنیک به درمان‌های دیگری نیاز دارد.

از نظر تشخیصی، پزشکان معمولاً آزمایش‌های ادرار و خون، تست تشنگی و بررسی میزان هورمون ضد ادرار را انجام می‌دهند تا بتوانند علت و نوع بیماری را تشخیص دهند. درمان مناسب و مدیریت دقیق این بیماری به جلوگیری از عوارض جانبی جدی مانند اختلال در عملکرد کلیه و سیستم عصبی کمک می‌کند.

آگاهی و شناخت دیابت بی‌مزه برای افراد، خانواده‌ها و کادر پزشکی اهمیت زیادی دارد تا با تشخیص به موقع و مراقبت مناسب، کیفیت زندگی بیماران بهبود یابد و از مشکلات جدی پیشگیری شود.